Geschiedenis van het zwemmen


Geschiedenis van het zwemmen

Lees onder alle informatie over de geschiedenis van het zwemmen. Dit gaat terug tot 9000 voor Christus….

Oudste afbeelding van zwemmen, 9000 voor Christus

Het zwemmen – in waterrijke gebieden – kan als één van de oudste verplaatsingsvormen in het water worden beschouwd. Voor onze voorouders was het zwemmen de enige manier om diepe rivieren over te steken.
De oudste afbeeldingen van zwemmende mensen werden gevonden in de grotten van Wadi Sori in de Lybische woestijn. ( 9.000 vC ).
Zwemmen_9000_vC

3500 voor Christus: de borstcrawl!

Reeds 3500 jaar voor Christus zwommen de Egyptenaren een soort borstcrawl. De Assyriërs, Grieken en Romeinen moeten zich eveneens van een soort borstcrawl en schoolslag bediend hebben. De eerste auteur die ons een klein beetje wijzer maakt over de techniek van het zwemmen is Homerus ( 900 vC ) Volgens zijn beschrijving over de zwemkunst van Odysseus, menen we te kunnen opmaken dat die een soort schoolslag beheerste.
Over de nimf Arethusa die in het water aan het spelen was, kunnen we lezen dat toen zij plotseling werd nagezeten door de riviergod Alpheios van alles probeerde om weg te komen, maar in elk geval ook een (enkele of dubbele) overarmslag, op de rug, op de buik en op de zij zwom. Bij de Grieken stond het zwemmen in hoog aanzien, hetgeen moge blijken uit het in die dagen gebruikelijke gezegde: “Hij kan lezen nog zwemmen”. De Romeinen bouwden zeer luxe ingerichte openbare badhuizen, thermen genaamd. Deze thermen gaven de gelegenheid tot zwemmen, balspelen, het nemen van koude, lauwe en warme baden, zweetbaden en massages.

thermen 1 thermen_caracalla1

Een kombinatie van al deze mogelijkheden had tot doel, het verkrijgen van een betere conditie.
De Germanen beoefenden de zwemkunst in de rivieren en hadden daarbij gezelschap van hun vrouwen, die zich niet onbetuigd lieten en de mannen naar de kroon stootten. De Romeinse geograaf Pomonius Mela schreef 40 vC:
“De Germanen zwemmen niet alleen goed, maar ook graag.” Met het verval van het Romeinse Rijk verdwijnt ook de belangstelling voor het zwemmen. Een lange overgangsperiode. Hoewel er van latere tijden, vooral sinds de uitvinding van de boekdrukkunst, veel meer geschriften bewaard zijn, is er uit de periode van ruwweg 500 tot 1800 maar releatief weinig bekend dat met zwemmen te maken heeft.

Zwemmen in de Middeleeuwen (500-1500 na Christus): zwemmen is een ridderlijke volmaaktheid

We weten dat in de Middeleeuwen het zwemmen als een van de zeven ridderlijke volmaaktheden gold.
De ridders moesten voldoen aan de zeven ridderlijke volmaaktheden bestaande uit schaken, dichten, jagen, schieten, schermen, paardrijden en zwemmen. Later kwam het zwemmen door verschillende oorzaken opnieuw in diskrediet. Door kerkelijk druk werd de beoefening van het zwemmen in een periode van vele eeuwen praktisch in de ban gedaan. Lichamelijke oefeningen waren in die tijd uit den boze, omdat dat voortsproot uit het heidens zinnelijke leven van de thermen. Zo tegen 1800 verschijnen de eerste boeken met duidelijke zwemtechnische bedoelingen.

1935: voor het eerst gemengd zwemmen

De Maastrichtse Reddingsbrigade kreeg in 1935 als eerste verenigng in Limburg aarzelend toestemming van de Gemeente Maastricht om gemengd te mogen zwemmen !

Belangrijke personen die invloed hebben gehad op de techniek van het zwemmen

Belangrijke personen die duidelijk hun stempel gedrukt hebben op de techniek van het zwemmen, de verbetering of bevordering daarvan:
1538 Nicolaus Wynman
1762 Jean Jacques Rousseau
1797 Orontio de Bernardi
1798 Guts Muths
1850 Ernst von Pfuel
1925 De Nederlander J. Bongertman
1925 Kurt Wiessner

Nicolaus Wynman
Na de Middeleeuwen verscheen het eerste leerboek over zwemmen.
Wynman gaf dit boek de titel “Colymbetes,sive de arte natandi”.
Colymbetes is een Grieks woord dat “zwemmer” of “duiker” betekent.
Jean Jacques Rousseau
Rousseau pedagoog. schrijver en filosoof verwierp de centrale dogma’s uit de rooms-katholieke en protestantse kerken. Zijn boek “Emile of de opvoeding” (Emile ou de l’éducation) werd voor het eerst gedrukt in 1762 en in Frankrijk vrijwel meteen verboden. Een citaat hieruit wil ik u niet onthouden: “Jongelingen van goeden huize, zorgvuldig opgevoed, Leeren meest allen te paard rijden: waarom? Omdat het veel geld kost. Niemand daarentegen onder dezen leert zwemmen: waarom? Omdat het niets kost.
Orontio de Bernardi
Orontio de Bernardi schreef in 1797 een boek over zwemmen met de titel “Volledig leerbegrip van de zwemkunst”.
Guts Muths
Guts Muths schreef zijn beroemd geworden boekje in 1798 “Klein leerboek van de zwemkunst”.
Ernst von Pfuel
von Pfuel was een Pruisisch militair en politicus. Hij was korte tijd minister-president en minister van Oorlog en geldt als de grondlegger van de militaire zwemsport.
De Nederlander J. Bongertman
Bongertman ontwikkelde een klassikale aanpak van het zwemmen, de tot dan gebruikte drietakt methode vervangt hij door de tweetakt, dit was technisch gezien een belangrijke wijziging.
Kurt Wiessner
Kurt Wiessner zet in zijn boek het natuurlijk bewegen en het kind centaal, de zwemoefeningen moeten passen bij de kinderlijke denk- speel- en ervaringswereld. De leerling moet zich vrij voelen in het water. Het zwemonderwijs in Nederland is sterk beïnvloed door deze laatste twee zwempedagogen: De Haarlemmer Bongertman en de Oostenrijker Wiessner.

 

Deel deze pagina

 
 
'